{100}{}{To mężczyzna, który przez chwilę spogląda ci intensywnie w oczy i zaraz odwraca wzrok.}
{101}{}{To Greg.}
{102}{}{Co? Czemu do mnie mówisz? Wiesz, oni to usłyszą.}
{103}{}{Cześć, jesteś z powrotem. Nie mów tak głośno, bo oni tam są.}
{104}{}{OK, ale po cichutku; oni przyjdą po nas, jak nie przestaniesz krzyczeć.}
{105}{}{Kim jesteś?}
{106}{}{Czemu jesteś taki nerwus?}
{107}{}{Sądzę, że "oni" powinni ci zwiększyć dawkę lekarstw.}
{108}{}{Nieważne.}
{109}{}{Jestem... Greg... ale nie pozwól, żeby ktoś inny to wiedział, albo oni przyjdą mnie szukać.}
{110}{}{Nerwus, nie jestem nerwus. Tylko ostrożny. Wszyscy mówią, że jestem paranoikiem, ale to ja tu zostanę, kiedy przyjdą po nas.}
{111}{}{Przyjdą po was? Kto ma po was przyjść?}
{112}{}{Z pewnością jesteś paranoikiem. Pogadamy później.}
{113}{}{No, oni... Ty wiesz, prawda... Ta choroba to tylko początek. Teraz przyjdą i zabiorą nas wszystkich. Ale ty jesteś jak cała reszta. Nie wierzysz mi, i to cię zgubi. Zapamiętaj moje słowa. JA BĘDĘ TU DALEJ, A TO WSZYSTKO, ŁĄCZNIE Z TOBĄ, BĘDZIE ZABRANE. ZABRANE. [Greg chwyta się za głowę i zwija w kłębek, kwicząc i miotając się we wszystkie strony.]}
{114}{}{Lekarstwa... A, więc należysz do nich, próbujesz mnie nakłonić, żebym znowu wziął lekarstwo... Ale ci się nie uda. NIE WEZMĘ TEGO, NIE, NIGDY. GŁOSY, NIE WEZMĘ, NIE ZMUSICIE MNIE. [Greg zamyka oczy i łapie się nerwowo za głowę, rozmawiając z głosami, które tylko on jest w stanie usłyszeć.]}
{115}{}{NIE ZMUSISZ MNIE!}
{116}{}{NIC, CO ZROBISZ, MI NIE POMOŻE!}
{117}{}{TO KONIEC!}
{118}{}{NADCHODZĄ, A TY NIE JESTEŚ W STANIE ICH POWSTRZYMAĆ!}
{119}{}{DORWĘ WAS WSZYSTKICH!}

